Verhit sex afgebonden lul

Ondanks mijn benarde situatie voelde ik een erectie opkomen. Het meisje gleed geluidloos de hut uit om even later met een aantal jonge vrouwen terug te komen. Die waren net zo naakt en misschien nog wel mooier. De vrouwen bekeken mij zwijgzaam maar op een zeker moment begonnen ze met elkaar te praten. Het werd een verhitte discussie. De leidster van het zestal mijn eerdere bewaakster gaf een paar instructies en ik werd stevig op de grond gedrukt.

Vervolgens werd ik uitgekleed en daar lag ik zo naakt als een pasgeboren baby. Mijn benen werden gespreid door middel van een stok en er werd een touw van grasvezel om mijn zak heen getrokken. Dit leek wel de Afrikaanse variant op de cockring. De vrouwen zetten mij overeind en droegen mij met z'n allen naar buiten. Ik werd daar aan een paal vastgezet.

Er stonden vele vrouwen en meisjes om mij heen en zij keken alsof zijn nog nooit een blanke man met een grote erectie hadden gezien. Er was verder geen man te ontdekken.

Veel later begreep ik dat ik als trofee - een blanke, viriele man - aan een vrouwenstam was geschonken ter instandhouding van de soort. Terwijl ik daar vast stond aan die paal begonnen de vrouwen in een kring om mij heen te dansen. Hun tieten dansten en schommelden heen en weer en op en neer. Er was geen borst hetzelfde. Mijn staalharde pik schokte van geilheid en mijn afgebonden zak begon pijn te doen.

Er werd heel wat zaad aangemaakt maar de uitweg was geblokkeerd. Tijdens de dans kwamen de vrouwen steeds dichterbij en ze begonnen mijn lijf te strelen en aan te raken. Ik werd draaierig van de dansende borsten en sloot mijn ogen. Dat mocht niet en ik voelde een zweepslag over mijn zak. Er drongen wat jonge meisjes naar voren die met mijn ballen begonnen te spelen.

Die waren inmiddels zo groot als ganzeneieren. Deze meisjes kregen feitelijk les in de manlijke seksualiteit. Op het moment dat ik van de pijn het bewustzijn begon te verliezen kwam de dans abrupt tot stilstand na een schreeuw van de leidster. Zij drong naar voren en wreef met haar blote borsten langs mijn lul. Ik kon niet zien wat ze deed maar ineens was mijn zak niet meer afgebonden. Het bloed schoot toe en maakte mijn pik nog groter dan hij ooit was geweest.

Met twee handen begon ze mij af te trekken en bij de derde haal gaf ik een dierlijke brul en ik begon zaad te spuiten. De menigte vrouwen en meisjes week uiteen en keek toe hoe ik een onwaarschijnlijke lading sperma in 8 of 9 stralen weg spoot.

Iedereen begon te klappen en te juichen maar voor ik het wist werd mijn zak weer afgebonden. De menigte vrouwen week uit een en ik werd achter gelaten zoals ik daar stond, naakt en kwetsbaar met gebonden polsen, gespreide benen en vastgebonden aan een soort totempaal. Er was een vrouw die mij het drankje liet drinken en wat pap te eten gaf.

Die middag werd er een soort bladerbed gebouwd op een soort van podium. Tegen de avond kwam de menigte terug en herhaalde zich de dans om mij heen met alle erotische aanrakingen en vergezichten van dien. Mijn zaadproductie was weer volop aan de gang en mij ballen barstten bijna van de sperma voorraad die werd opgebouwd. Toen de leidster tot stilte maande werd ik losgemaakt en op mijn rug op het bladerbed gelegd. Een jonge vrouw met bloemetjes in haar haar blijkbaar een soort bruid kwam boven mij staan met gespreide benen.

Ik keek onder haar bladerrokje tegen haar blote kutje aan. Zij ging door de knieën en werd door twee oudere vrouwen in evenwicht gehouden. Zij liet zich langzaam zakken over mijn staalharde pik die door iemand rechtop werd gehouden. Zij was blijkbaar nog maagd want het zakken ging heel langzaam en deed haart erg veel pijn. Geen wonder met zo'n kolossale pik.

Toen ze uiteindelijk helemaal gevold was werd mijn zak bevrijd van het afbindtouw en ik begon haar vrijwel direct vol te spuiten. Straal na straal ejaculeerde ik diep in haar maagdelijke kut en haar ogen draaien weg. Toen ik, uitgespoten was werden we op- en in elkaar gehouden. Mijn erectie verslapte niet en na een minuut of tien begon ik neukbewegingen te maken.

Dat moet dankzij het liefdesdrankje zijn geweest want zo snel was ik nog nooit gerecupereerd. Het meisje werd naar beneden gedrukt en ik werd aangemoedigd haar nog een keer vol te spuiten. Toen we terugwandelden in het straatje bij Belinda's huis vroeg ik haar vanuit de hoop toch iets echts met haar hebben en vanuit een vage vrees, om de volgende avond met me naar de film te gaan zodat ik haar al weer heel snel zou zien.

Dus bezochten we Flesh and Blood met Rutger Hauer en op weg naar huis probeerde ik hand in hand te lopen, wat ik niet meer had gedurfd, omdat ik me in feite al lang beschaamd voelde, en daarom niet tegen beider beter weten in zo maar durfde te veinzen dat we nog een vitale relatie hadden. Maar tenslotte probeerde ik het toch en voelde dat ze haar hand in haar wollen mouw verborg, tegen de kou. Bij haar thuis begon ze met enige zelfoverreding: Ik vroeg of ze goed met hem had gevrijd.

Dus dat ik me nu kennelijk zelf terug trok. Ik zei dat ik de nieuwe ontwikkeling derhalve wel had verwacht. En dat ik rondliep met het gevoel: NU begrijp ik het niet meer. Belinda zei te hopen dat ze me niet als vriend zou hoeven te verliezen.

Ze gaf me dus te verstaan dat ik als minnaar was uitgespeeld, maar die realiteit was nog niet van mijn brein naar mijn hart gezakt. Dat gebeurde toen ik de woensdag daarop, Belinda belde om te vragen weer eens te gaan eten. Het happige geluidje dat daar in de regel spontaan bij wordt ontlokt liet op zich wachten. Toen ik de hoorn had neergelegd, op mijn werk, boog ik het hoofd. Nu voelde ik iets echts: Deed dit me meer dan welke liefdesbereidheid ook?

Was ik echt die perverse gek die zichzelf pas als een eenheid beleeft op het ogenblik dat zijn onheilsverwachtingen worden bewaarheid? Inderdaad, de wereld begon weer te kloppen: Ik zat alleen nog met de waarheid dat zij mij wel aantrekkelijk gevondend HAD, van ganser harte zelfs. Had ik daarom mijn eigen hinderlaag opgebouwd om er vandaag of morgen in te storten?

De volgende dag voelde ik me verzwakt door het besef dat ik het met Belinda liet mislukken. Verlammende, knevelende spanning met de toonkleur van mijn thuisland: Mijn brein was zo kien dat ik constructies kon maken als: Als het niet anders kan bij personen die je alsnog  niet willen.

Maar mijn brein was niet zo kien dat het dit ook kon voorkomen. Een halve dag later verwierp ik die constructie weer. Dan ging ik er gewoon vanuit dat ik uiteraard het liefst gelukkig was met een vriendin, maar dat ik me tegenover Belinda mijns ondanks ambivalent heb opgesteld en dat het daarom misging. Die middag haalde ik een nieuwe bedrijfsbus voor mijn werk van een garage te Aalsmeer met dieselmotor en betreurde dat ik zo een afwisselende leuke baan niet kon uitoefenen tegen de achtergrond van een gelukkige liefde.

Weer op kantoor aangekomen telefoneerde ik een uur lang met Lineke over Belinda en registreerde het gesprek op een speciaal daarvoor gekochte cassettetape. Op maandag belde ik Belinda om te zeggen dat de eetafspraak voor die avond een vergissing was want ik moest naar Rebirthing. Ze haastte zich een reden te noemen waarom ze ook niet kon: Het liefst maakte ze helemaal geen afspraak.

Ik zag haar woensdag wel als ze weer schoon kwam maken. Ik hoorde hier de impliciete boodschap in: Ze begon op haar royale toon om het stijleffect te lachen. Maar ik lachte niet mee. Voor we neerlegden verbeterde ze zich nog: Langzaam fietste ik huiswaarts, voornemens om dan maar alleen te Rebirthen. Een unheimisch gevoel hield me echter tegen. In plaats van te rebirthen rukte ik me af, maar het gaf geen release.

Toen mijn sperma spoot zei ik tegen mezelf: Ik viel in slaap en werd zwetend wakker. Na een uur ging ik uit bed en vroeg me af hoe erg ik Belinda had laten stikken. Ik pakte mijn dagboek en telde de ontmoetingen: Ook pakte ik haar foto. Ik hoopte er wijzer uit te worden wat ik precies voor haar voelde of met haar had of waar ik bang voor was. Niet van dezelfde lading zijn. Ik keek naar haar ogen. Er klopte iets niet. Ik wilde haar heel lief vinden maar zij was een heks of een karatekat.

Je kon haar aaien maar als ze krols werd haatte ze angst voor 'screwing'. Ze had ook een hoog voorhoofd en een geest als een kathedraal die al veel ouder was dan haar leven. Was dat waarmee ik dealde? Waarom keek ze zo stug? In haar ogen het koudvuur van een lynx. Een vergeestelijkt wezen zwanger van primitieve ontvlambaarheid die ze koesterde.

Uiteindelijk kreeg ik niet het gevoel wijzer te worden van de foto. Geconfronteerd met het gevoel van innerlijk niet uitkomen, zoals elke morgen, stelde ik het opstaan nog een paar uur uit.

Het was een milde consideratie van mijn lot dat ik werk had dat hier elastisch in mee kon veren. De volgende avond, dinsdag deed ik thuis wel Rebirthing. Wat vervelend als je net bent begonnen een blaasbalg van je longen te maken, om de lucht heen en weer te zuigen. Maar gelukkig ging de drug wel werken. Ik begon te snikken.

Ik ging overeind zitten en probeerde de zakdoek van de plank te pakken maar mijn handen waren al helemaal verkrampt. Ik had behoefte, terwijl ik verder huilde, mijn hardgevroren klauwen als een klein kind voor mijn ogen te houden.

In scheutjes vertoonde zich gevoel. Ik huilde over Belinda. Er werd ook bij gedacht, namelijk dit: Ik voel nu toch ook! Ik heb heus wel spontaan warmte! Waarom mag ik daar niet van leven? Waarom voel ik me met Belinda zo vaak leeg? Ik ben heel vol! Ik ben ook een warm mens. Ik zag herinneringen uit alle tijden waarin ik het probeerde, ondanks mijn schraalheid, om spontaan te zijn en waarin ik desnoods veinsde. En ik zag in gedachten Belinda.

Wat een lief gezicht. De waarheid deelde zich mee als zacht verdriet. Na een uur huilen voelde ik me een stuk heler. Ik stond op en ging eten, waarbij mijn gebruikelijke gedachten en onmachtsgevoelens zich haastten om hun stellingen in mijn hoofd weer te bezetten. Woensdagmiddag op mijn werk voel ik me gekneveld, bijna misselijk, in ademnood.

Ik trek mijn jas aan en mompel tegen mijn chef: Ik loop als een zombie over de Rozengracht en eet mijn appel. Het voelt als een droge smakeloze massa die ik wegkauw. Ik heb het gevoel dat mijn levensgang door een rijstebrijberg van problemen voert. Altijd altijd problemen die mijn brein belasten.

Altijd proberen te doorzien, te verhelderen, te analyseren. Altijd de samenhang zoeken en de release. En als het niet mijn eigen problemen zijn dan die van anderen of zelfs van de maatschappij of de derde wereld. Steeds sterker het gevoel dat wij met zijn allen, maar in elk geval ikzelf, lelijk, lelijk in de stront zitten weg te zakken.

Gisteravond stond ik voor de spiegel en dacht: Het denkmodel temt de wanhoop. Als ik geen denkmodel had zou ik helemaal niet weten wie ik was. Waarom die alarmgevoelens nu Belinda niet meer wil? De verhouding had toch al lang gebrek aan vlees en bloed? Ligt de werkelijke zin van mijn bestaan soms in het archetype van het verlies? Want ik voel een ontzetting die niet past bij de mate waarin de verhouding bevredigde.

Ik zie zelfs allerlei beelden van her en der uit mijn leven, verjaardagen, wandelingen, waarin ik stuk voor stuk bezig was met wachten en uitstellen en mijn onheilszwangere innerlijk te dragen. Door de bank genomen was ik altijd meer bezig met illusies dan met werkelijke bevrijding.

Allemaal situaties waarin ik leed onder het gemis aan een "vriendin", mij onbekend wie. Opkomende zeepbellen zijn het die elk op hun beurt één filmbeeldje weerspiegelen.

Toen en toen had ik ook het gevoel van ik hou het niet meer uit, ik wil er uit! Het zou kunnen dat het helemaal niet om Belinda gaat, maar om een beschilderde wand waarin een een silhouet is uitgezaagd, waar dus iedereen in kan stappen.

Steeds voel ik me losgescheurd van de persoon die daar in heeft gestaan, terwijl het in wezen gaat om de beleving van een oer-scène. Ik lijd ineens aan alle verschijnselen van rouw terwijl ik nota bene nauwelijks meer met Belinda had dan een soort aanminnige amicaliteit. Wat is dan het wezen van het electrisch alarm dat mijn organisme onder spanning zet nu Belinda heeft laten merken dat ze juist niet meer dan dat verwacht?

In die verlammende misselijkheid kan ik niet verder doordringen dan door hem te verdragen. Als ik mijn geheugen verloor en niet wist waardoor, hoe zou ik dat dan verklaren? Als uitgewerkte verdoving na het verwijderen van mijn hart. Het losgescheurd zijn van een wederhelft, zoals ik dat immers mijn hele leven al ben? Als het waarnemend, denkend bewustzijn een voedingswortel heeft voor energie en creativiteit, dan is dat de wederhelft waarvan ik ben afgebonden en dan zal ik die in een geliefde ook altijd zoeken omdat ik daar bevrediging en bevrijding verwacht die Belinda juist uit had willen wisselen.

Dan zal iedere breuk daarom aansluiten bij mijn onvermogen tot leven en mijn oerscène vormen. Mijn gebrek aan inspiratie toen ik haar had heeft plaats gemaakt voor overwaardering nu ik haar kwijtraak. Als je zo'n prachtig meisje verliest, met zo'n veelzijdige, rustige geest, zo zelfstandig en aantrekkelijk, dan heb je het wel gehad. Terwijl ik doorwandel tot de Marnixstraat met een ijzig niemandsland tussen mij, de heldere herfstlucht en de blauwe hemel, taxeer ik de passerende vrouwen als ware ik weer to have.

Het valt me op hoe ellendig grauw, lelijk, neurotisch en onaantrekkelijk zij zijn. Zeker ook de bevalligsten vervullen mij met walging en verveling. Er is er van Belinda maar één. Ik heb mijn best gedaan de puzzel correct te leggen en zij is het stuk dat ik overhou.

Ik word onrustig omdat Belinda zo zal komen. Ik verlaat mijn werkplek, ren een paar kilometer door de stad, koop bier en ga weer achter mijn bureau. Ik zet het raam wijd open, net als toen ze voor het eerst verscheen. Nu is het om deze tijd al bijna donker. Het laatste oranje licht flakkert tussen de takken, die al zwart zijn, en schijnt op het glas, waar het goed gereflecteerd wordt dankzij vuil en krassen.

Als avondlicht op het toneel zo flakkert dan zeg je dat is niet natuurlijk. Ik luister als een kat. Gekraak in het pand, stootgeluiden van vrachtwagens, zacht hees geloei van claxons op de gracht. Kwart voor zeven klinken er stemmen op de trap. Ze draagt een helgeel hemd dat ik nog nooit had gezien en ze wordt onmiddellijk gevolgd door die Nelis.

Ik voel een zweepslag van schrik omdat ze dus verpletterend benadrukt hoe voorbij het tussen ons is. Ze slaakt verbaasde uitroepen dat de muren zo wit zijn geverfd in de tussentijd. Ik weet me geen houding. Ik sta op met de bedoeling hen op een of andere kwasigepaste manier te begroeten. Terwijl ik om mijn bureau heen loop kijk ik even naar links, zogenaamd om te zien waar ik loop, maar in werkelijkheid om een grimas van beschaming die ik over mijn gezicht voel schaduwen af te wenden.

Ik geef hem een hand en haar een kus en ga weer zitten. Er blijkt ook uit hoe ondubbelzinnig hij als minnaar aan haar zijde staat. Meteen gooit Belinda de ramen open.

Belinda rept zich naar de kamer van de directeur en begint met de stofzuiger over de morsige vloerbedekking te boenen. Ik besef dat ik kan weglopen maar ook nog wat doen. Ik besluit te zeggen: Ik trek mijn jas aan en pak mijn tas en ga dan naar Belinda. Zwijgend wendt ze zich zijdelings af en stofzuigt verwoed een spreekkamertje. Ze vindt het een gekke vraag, maar voegt er aan toe: Als ze niets zegt weet ik niet beter dan: Je voelt je heel erg klote, dat is je duidelijk aan te zien. Mondjesmaat raap ik moed bijeen om te vervolgen: Dus ik vind het redelijk, wat er gebeurt.

Dat we zo moeten praten, denk ik. Daar heb ik het erg moeilijk mee, al klinkt het misschien gek. We staan nu besluiteloos in de gang bij de gonzende zuiger. Maar ik heb lang doorgewerkt in mijn huis want dat moet eindelijk af. Daar heb ik hulp bij nodig. Dat kan ik niet alleen. Ik lach naar haar. Ze laat met enig aarzelen de stofzuigerslang los en omarmt me.

Ze zegt iets tegen me. Als een omarming plaatsvindt na het breken van de betovering, lijkt het weer heel even of het weer aan is. Ze laat me snel los en zegt: Ik denk even dat ze zal zeggen: Ik vraag me meteen af, of ik als goeie vriend zou kunnen blijven functioneren dus ik antwoord: Nu is het afgelopen. Ik zie Nelis, die kennelijk weer aan kwam lopen, zich van ons verwijderen en naar beneden gaan.

Op de trap kom ik hem weer tegen en zwijg. Wat een walgelijke werkelijkheid. De boodschap die ik er uit lees: Pak aan, hier komt bewijsstuk A de trap op om aan te tonen: Het valt me steeds op hoe ik gelijk een robot gewoon kalm doorfunctioneer op mijn werk. Je kan alles blijven doen, niemand merkt kennelijk iets maar je loeit van ellende met een gemoed van vloeibaar lood, gloeiend en tegelijk verpletterend kwijnend.

Als er niemand aanwezig is het hoofd heel diep laten zakken, hoog stemhebbend zuchten, niet diep genoeg kunnen inademen, heel hulpeloos kinderlijk zijn. Ik heb eens een rijksdaalder geleend aan iemand die hem, bij het teruggeven, voor de grap verhitte.

Ik liet het stuk metaal toen van mijn ene hand in mijn andere vallen, te heet om vast te houden. Zo doe ik ook met mijn realiteit over Belinda, want die is een vijandige duivel in mijn web. Ik spin hem in met mijn gedachten.

Met Krishnamurti zeg ik nu: En meer dan om de inhoud is het schrijven als bezigheid verdacht: Dat is wat mij op gespannen voet met het eigenlijke leven doet staan, maar tevens wat me in evenwicht houdt met mijn lot. De volgende avond komt Belinda weer boven om schoon te maken.

Bedoel je dat hij jaloers is op mij..? Op wat ik misschien nog met je heb Het leek me voor jou te agressief, maar ik wist niet wie dan wel.

Waarvan kende hij dat gedichtje dan? Juist omdat het gedichtje van haar komt was Nelis toch jaloers? Ik besef dat ik me slecht kan voorstellen hoe zij dit Engelse gedicht schenkt aan een autosloper.

Ik denk er weer aan hoe ik haar en Nelis afgelopen vrijdag toevallig onder de Westertoren tegenkwam. En hoe impliciet tartend ik hem vond, toen hij in mijn bijzijn tijd inruimde, om liefkozend een haar van haar linker slaap te verwijderen. Ze vraagt of ik wat te roken heb. Alleen mentholshag met de verraderlijke naam Evergreen. Ze stemt er zelfs tegen haar gewoonte mee in dat ik de sigaret voor haar draai.

En omdat hij zich heel ondubbelzinnig opstelt als een minnaar. Want op 12 oktober toen we naar de film gingen leek het nog vrij normaal Ik vraag me af of dit op weg helpen niet schoolmeesterachtig zal worden gevonden en averechts uit zal pakken.

Maar ik doe het omdat ik zo graag haar gedachten wil weten. En omdat ze in dergelijke gesprekken vaak zwijgzaam gaat talmen. Dan lijkt ze even weinig loslippig te worden als een communistische ambassadeur. Belinda begint moeizaam te vertellen dat je een relatie met iemand begint, dat bevalt niet, dan wordt je verliefd op een ander Het is wel zo Ga je met hem trouwen?

En alle positiefs dat op je afkomt Ik zit op mijn bureau. Belinda's been is al weer zo hersteld dat ze op haar knieën op mijn kantoorstoel kan zitten. Ze manipuleert haar sigaret tegen de asbak om de as er voorzichtig af te duwen, zelfs met haar vingers. En ik voel me ook heel lullig, als bij een nederlaag. Ik voel me een verliezer omdat ik vind dat ik je zo weinig te bieden had, ik voel het als een mislukking Jij hebt mij getroffen in een ongelukkige fase.

Terwijl ze probeert hoe goed mijn pakje shag open en dicht kan verklaart ze: Dat komt doordat ik zenuwachtig ben. Ik weet niet beter te zeggen dan: En lesgeven lukt niet erg. Waarom aarzelt ze zo dit antwoord te geven? Als een schoolmeester die het zelf al weet wacht ik af. Ik hou heel veel van wandelen in de bossen. Amsterdam is alleen maar stad.

Dat staat me sinds juni een beetje tegen. Dus hij sloopt auto's en hij werkt ook voor een bedrijf. Hij is bemiddeld hè. Dat gaat zo bij dat volk. Maar nu zit de belasting achter hem aan, dus het is maar de vraag of hij er veel van overhoudt.

Hij is echt een jongen van de straat. Hij praat niet als een doorsnee vrachtwagenchauffeur. Maar ja, hmmm, ik vraag me af wat je precies met hem hebt, vandaar dat ik vraag wat deed hij vroeger, omdat ik me afvroeg wat voor opleiding hij had of zo, hmmm, kan je dan eigenlijk wel je geestelijke belangstellingen met hem uitwisselen?

Even later vervolg ik: En daar voel ik me ook heel eenzaam bij. Daarom zou ik je er deelgenoot van willen maken. Zal ik het je geven, de tekst van wat er nu gebeurt? Dan blikt ze omlaag en blijft zo lang dralen dat ik al begin aan te nemen dat het antwoord ontkennend luidt. Vijf of tien wisselingen van zomer en winter moeten kunnen Omdat ik iets van jou heel erg nodig had.

Iets wat jij me kon geven. Je kalmte en aandacht Geleidelijk begin ik het gevoel te krijgen dat de gespreksstof uitgebrand raakt. Ze neemt nog een sigaret en ik neem er ook nog één. Ik houd met twee handen haar schouders vast en zeg: Ze kijkt terug met waakzaam vertrouwen, humor en acceptatie. Terwijl ik haar in mijn greep houd denk ik aan onze eerste omarming voor het open raam onder de westertoren en voel evenals toen mijn benen trillen.

Onder de granietlaag van mijn bewustzijnsdrempel voel ik levensbloed waar ik niet bij kan. Een besef dat ik emotioneel zou moeten zijn maar dat het niet uit de verf komt. Ik kan niets anders dan haar te omklemmen en de suizing van mijn innerlijke grot te voelen. Ik ontwijk haar mond met kusjes maar zij de mijne niet. Omdat ik eerlijk gezegd niet weet hoe, weet ik er ook niets op terug maar toch komt er al wat uit mijn mond: Ik race naar huis, naar Rebirthing en als Aurobindo nog ziek blijkt, weer naar huis.

Er is een grote druk van me afgevallen. Energie stroomt door me heen. Mijn gedachten gaan snel en welgemoed. Passerende trams reflecteren een gevoel van geestdrift over mooie trams. Passerende bussen weerspiegelen dankbaarheid voor bussen. Waarom konden we ook al weer niet vriendschappelijk met elkaar omgaan??

Omdat we dan allebei weer te veel naar elkaar zouden gaan verlangen! Dat is nog eens een krankzinnige bak! Betekent dat niet gewoon dat we elkaar terug willen? Zoals je een band kan oppompen zo kun je met zulke redenaties ook een zin aan je leven geven, maar dat betekent nog niet dat het daardoor zinnig wordt. Ik fiets langs een vrachtauto van een dansgroep. Hoe zou Belinda dat vinden? In een flits hoor ik haar blij kraaien: Ik gun het haar en voel me tekort geschoten, verdrietig.

Het jaar liep ten einde toen ik mijn Afrikaanse geomantische orakel vroeg of ik haar ooit nog zou zien. Aan de nieuwsgierigheid van mij naar Belinda en die van haar naar mij, kon inmiddels klakkeloos worden voldaan, alleen maar door op internet te gokken met trefwoorden en namen.

Het lot was goedgeluimd en de sfeer in orde terwijl we door de frisse vrieslucht naar mijn huis wandelden waar ik tien jaar geleden op stand ben gaan wonen. In de keuken zei ik: Omdat de elektrische kachel in mijn werkkamer niet op kon tegen de kou, zaten we even later bij de gashaard in de huiskamer achter de wintercomputer.

We bekeken op internet wat bijzonderheden over de man waar zij inmiddels lang van was gescheiden: Bij het raam kussend, mijn gecharmeerde woordjes horend, sprak ze uit voorzichtig te willen zijn met zichzelf en met mij.

Ik opende mijn foto-album uit Ze wees op de foto van haar, liggend op het strandzand in Zuid-Porugal waarheen ik haar had meegetroond, en vond zichzelf iemand die zich egoïstisch alles maar liet aanleunen. Belinda zei nu niet meer zo te zijn.

Ik sprak onder het eten schaamteloos uit dat ze mij in had uitgevreten, waar ze een schrikbeweging van maakte. Belinda onthulde dat mijn kantoorchef haar in dat jaar had betrapt in de stad, hand in hand lopend met een Engelse jongen, terwijl hij wist dat Belinda met mij ging. En die blik in zijn ogen, die boodschapte dat zij voor hem haar integriteit voorgoed verloor, die is toen scherp op haar netvlies gebrand.

Ik zei dat ik er maanden mee had gezeten dat ze me nadien geheel negeerde zijnde niet meer nodig. Later op de avond vroeg ik of ze bleef logeren. Omdat we niets verwachtten of verplicht waren, aarzelde ze even of je om deze zelfde reden net zo goed wel of niet kon blijven logeren, maar concludeerde dat ze dus daarom eveneens wel kon blijven.

Zoals ze de volgende dag zei was ze moe geworden van haar eigen praten over therapie-gerelateerde items waar ze zoals ik zei stampvol mee zat. En ik antwoordde de volgende dag dat ik haar maar had laten doorpraten maar wel bezorgd was of dit in het vervolg bespreekbaar zou zijn, omdat ze er blijkbaar geen oog op hield of ik het bleef incasseren.

Belinda beaamde in zo'n geval te moeten gaan "mentaliseren", bijna geschrokken dat ze weer over haar therapievak begon.

Aan de andere kant gaf ik wel blijk gretig te zijn naar haar inzicht. Toen ik zei je bent geweldig, haar knuffelend, meende ze psycho-analytisch gezien "tegenoverdracht" te mogen diagnosticeren. Ik zei jolig "okee we gaan tegenoverdracht doen" waarop ze wel wat lachte.

Ik was enorm geïnteresseerd in haar relaas over de borderlinetherapieën, waarbij ze zich in de steek gelaten voelde doordat ze de low-level groep qua bewegingsexpressie zonder collega moest draaien bij een proef met zijn tweeën ging het tijdelijk veel beter. Dus ze zat na het eten een beetje uitgeput van zichzelf en wat ingekeerd op de bank; we gingen naar een DVD kijken met mijn film over het dementieproces.

Haar commentaar dat de alzheimerpatiënte zichzelf van een vroegere foto niet herkende omdat deze ook toen al niet werkelijk typeerde hoe zij was, vond ik orgineel en helder gezien van Belinda. Na een douche lagen we naakt in bed wederzijds op onze zij met haar hoofd onder mijn sleutelbeen.

Daarbij was er, vond ze later, "wel een vibratie". Ik voelde mijn genegenheid en liefde uitgedrukt in mijn greep, maar die werd nooit te stevig volgens haar,  omdat ik volgens haar "communicatief" ben.

Ze ontving mijn liefkozingen welwillend ook toen ik haar likte en geleidelijk sliep zij in tot ik apart ging om überhaupt te slapen, tot 8 uur 's morgens, waarna we weer omarmd gingen liggen. Ze maakte zich zorgen over haar hongerende katten. Rond het middaguur kwam ze even op mijn schoot waarbij ik meteen genoot door de tijdelijke stilling van mijn levenslange honger naar fysieke genegenheid.

Ik bracht haar naar de trein en zei onbesuisd: Ze meende dat je niet dood moest vallen maar op een aanbedene. Op het perron wachtten we op de trein met de arm om elkaars middel en ik kon niet laten haar schoonheid en aantrekkelijkheid te benoemen. Ze zei nog desgevraagd over mijn zoete woordjes dat iets in haar zei 'doe niet zo mal', maar dat ze dat dan weer "rationeel relativeerde". Ze beaamde dat ze het "ergens" ook graag wou. Kernpunt in Belinda's karakter is het item of zij er 'mag zijn'.

Ze heeft me onthuld, toen ze in een typering gaf bij de litho van Lineke Drost, die ook nu nog aan mijn muur hing, dat voor haar de relevantie hierbij was geweest, dat ze zichzelf durfde laten zien zoals ze was, namelijk met de gevoelde beleving van de litho. Het was toen essentieel dat ze zich bij mij durfde te uiten met een ongekende openheid, namelijk door uit te spreken hoe ze over de litho voelde. Het komt me voor dat de draad hiervan nu nog steeds kan worden opgepakt en vervolgd. Wel benadrukt ze soms nu wezenlijk openhartiger te kunnen zijn in vergelijking met de vroegere vergaande geslotenheid, al moet ze daar ook nu nog erg haar best voor doen.

Haar gedachteleven manoeuvreert constant langs psychiatrische thematiek waarbij haar beroep en haar eigen leven vervlochten zijn op denkniveau. Weer thuis voelde ik me kwetsbaar door kort slapen en uitgeput. Op een tranquillizer sliep ik alsnog. Daarna voorzag ik de pagina Actueel op mijn website van bloederige vuurwerkfoto's, en schreef vervolgens een email aan Belinda, overlopend van liefdesverlangen.

Zonder enige consequenties af te wegen, geef ik me onbedingd over aan het verliefd verbonden te willen zijn. Ik denk niet eerst verstandig na maar begin Belinda zonder terughoudendheid te adoreren en hunker naar versmelting. Terwijl ik dat doe voel ik heus ook wel de laag van mijn tegenwoordige leven die vol ongeluk zit en vol gefrustreerde, afgebroken levensdrift uit de 21 eeuw. Mijn algemene gevoel is dat zij bij lange na niet zo hard van stapel loopt als ik, en mogelijk nog steeds een vrij passieve houding aanneemt qua geven van affectie, en dat zij ook erg zuigend zal zijn in de vorm van onverzadigbare praatverslaving, ook in docerende stijl doorspekt met psychologische vaktermen.

Belinda is dan tegelijk zo kwetsbaar en wantrouwig dat zij liefdesverklaringen met een zowel hartelijke als hardvoelende lach beantwoordt; half cynisch, half geroerd doordat ik overhaast handel. Ik vraag me af of zij uit dit patroon vandaan zal gaan en of ik niet in wezen veelal volgzaam maar te eenzaam aan haar zijde zou verkeren. Het zou ook kunnen dat wij met onze therapeutische en zelfreflexieve inslag een stukje kunnen groeien in het losweken van elkaars gevoel, als we beiden ware veiligheid zouden willen geven, zo redeneer ik.

Terug in het rouwproces omtrent de afgelopen jaren, zag ik mijn verloren geliefde toevallig ineens opduiken met een wat vettige man die een sigaret in zijn bek had en een enigszins terugwijkende haarlijn. Voel me ongelukkig en geshockeerd en nieuwsgierig al weet ik niet eens of ze een verhouding met hem heeft. Maar wel dat er een vloek op me rust en dat ik wat mij betreft dood mag gaan, omdat mijn leven mislukt is en waardeloos geworden.

Het eerste weer zien met Belinda was het makkelijkste want het meest vrijbijvend. Maar nu, de tweede keer, zit er al een tendens in met verwachting.

Ik verwachtte dat het niet alleen maar leuk en makkelijk zou zijn, door de noodzaak om haar met iets te confronteren uit mijn gevoel over hoe zij met mij omgaat. Om er ontspannen in te staan nam ik een benzodiazepine-capsule, en hield het erop dat eventuele sexuele lading hierdoor minder werd, dit dan weer met aftrek van eventuele nerveuze spanning.

Voor het station in de zuidelijke stad begonnen we elkaar meteen te tongen. In haar auto zag ik een lingerie-achtig jurkje onder haar jas uit steken, en ik liet me onmiddelijk ondubbelzinnig uit dat dit me zo'n heerlijk gevoel bezorgde.

Ze zei dat je op rijles leerde dat je de bestuurder niet mocht afleiden later besef ik: Het station uitgaan en bij haar thuis komen was een kleine bewustzijnsversmalling waarin de gebeurtenissen me op sleeptouw hadden.

In haar rijtjeshuis omarmde ik haar ze voelde lekker, iets zachter of gevulder dan vroeger en ik zei zonder nadenken temidden van een paar liefdeswoordjes: Ik waarschuwde meteen dat ik zonder nadenken alles maar zei.

Dat ik gek op haar was trof haar zichtbaar niet onaangenaam, maar ik kreeg er ook geen duidelijke reactie op, want ze zei: Ik had Droste's chocola in ludiek papier verpakt. Na opening van haar cadeautje gaf ze me een intieme kus. Ze vond het leuk dat ik twee avokado's bij me had die we bij verwarmde broodjes gebruikten. In de loop van de dag, weer in de keuken gezeten, had ik een ogenblik waarop ik tegen mezelf zei: Het is een moment waarop ik voel dat mijn uitingen los raken van de omgeving.

Ik blijf opmerkingen maken, maar ik voel innerlijk over te hellen naar een staat van onmacht, onwaarde, vernedering, onder spanning komen, en tijdens mijn conversatie maak ik me steeds meer zorgen hoe het met mijn innerlijk verder moet. Ik voelde ineens een bittere frustratie opkomen over het uitblijven van vrijerigheid. Deze liefde was voor mij het dringendste wat ik nodig had, en daarbij vergeleken was al het andere bijkomstig.

Ik voelde dat ik daar smachtend op wachtte, maar Belinda blijkbaar niet. Ik wist, als die bevestiging er maar was, dat ik voor al het andere een basis zou hebben! Gelukkig stond ze even later naast de kruk waarop ik zat en kon ik met een arm om haar middel mijn hoofd tegen haar borst aan leggen. Ze zei er niets op terug en liet mij maar begaan. Op zulke momenten waarop ik intimiteit zoek, wijst ze mij niet af maar gaat wel spoedig over op iets anders, zogenaamd op dat moment noodzakelijk. Deze momenten van aanraking haalden me gelukkig wel over mijn dreigende doodsdrift heen.

We spraken over haar relaties: Ze was er niet echt los van zodat ik mooi de vergelijking kon maken met mijn geliefde borderline-meisje. Haar gevoelens hierover waren wel dusdanig dat Belinda de liefde met Theo ook weer niet met directe ingang graag terug zou krijgen. Theo had bij haar een fiets in de schuur gezet maar die bovendien op slot gedaan zodat haar kinderen de fiets niet konden lenen.

Ze ging met hem op vakantie maar hij stond niet op het treinbalkon om haar te verwelkomen toen ze opstapte om met hem verder te reizen. Ze schetste het praktisch: En Belinda ging op haar beurt ook niet nog verder van haar werk af bewoning zoeken. Het treinreizen naar zijn vergelegen woonadres, na het haastig boodschappen doen op vrijdagavond, had haar ook jaren uitgeput en op zondagavond terug, laat natuurlijk, haar kinderen vragend 'hadden jullie een leuk weekend?

Haar vroegere echtgenoot Nelis heeft haar nog eens zomaar opgebeld met: Want hij had een internetkabel doorgetrokken. Dat vond Belinda niet kunnen. Hij schept zelfs als een verzorgende vader de borden op. Dat deed hij ook bij Belinda thuis. Maar zij wil zelf opscheppen in haar eigen huis! Hij ging ook zomaar plintbedekking aanleggen in háár huis, alsof hij bij haar woonde, maar dat doe je toch in overleg, roept ze uit.

Johan ziet zichzelf onbesuisd als haar partner, voor het leven. Zij benoemt het goede vrijen met hem in termen van het "reageren van zenuwstelsels".

Ondertussen kan ze er niks aan doen dat er ook "emotioneel" hechting ontstaat. Inderdaad, ze heeft gevoel voor hem en vindt hem een goeie jongen en waardeert ook zijn kwaliteit als "een verleider". Verleidt zij hem ook? Dat vroeg ik nog niet, maar betwijfel het. Hij heeft aanvalskracht volgens Belinda mede door langdurig voetbal spelen zoals bleek toen ze met hem een schermles kon krijgen. Johan repareert wapens, als burgerpersoneel. Aan schietlessen zou Belinda ook graag deel willen nemen.

Belinda staat nu voor het probleem binnenkort bespreekbaar met hem te moeten maken dat ze eigenlijk niet met hem door wil gaan. Als symptoom hiervan zou het vrijen met hem eronder kunnen gaan lijden.

We zijn het eens dat dit een zware dobber is; ze ziet er tegenop hem te kwetsen. Ik vraag me daarbij af wat we denken. Ik denk bij mezelf: Zoïets moet zij ook heimelijk denken. Het is evident dat ze mij vergaand toelaat.

We hebben het daar niet over. Maar het gebeurt wel, met dezelfde voorbestemming als in april , alsof we elkaar al kennen wat nu zo is, maar in niet in letterlijke zin. Er is een vorm van reeds bij elkaar behoren, maar dit vormgeven in de bestaande realiteit is gecompliceerd. Ik doe het gedachte-experiment: Als optelsom gaat ze erop achteruit. Een toegewijde dichtbijwonende behulpzame vrijer die veel van haar houdt krijgt een pijnlijke shock in een deplorabele fysieke situatie nog wel want zijn knieën begeven het, waarna ze geen beroep meer op hem kan blijven doen zoals zijn auto tijdelijk gebruiken omdat hij niet kan omschakelen naar "vriendschap" Belinda misschien wel zodat het voor haar neerkomt op het verlies van deze ongecompliceerde lieve jongen.

Met mij krijgt ze dan een gecompliceerde jongen erbij. Wel één die op geestelijk niveau meer verwant is, en zeker heel gewaagd aan haar, omdat de wederzijdse neurotische gevoeligheden voor een labiel evenwicht zorgen.

Maar omdat er wederzijds de wil is hieraan te werken kan er sprake zijn van een groeirelatie, die echter ook makkelijk op een rots kan lopen. De woonafstanden tussen mij en Belinda zijn nog dramatischer onhandig dan bij Theo. Later op de avond voor haar computer op internet rommelend had ik het gevoel dat we blijkbaar nergens op afstevenden wat intimiteit betreft.

Ik geneerde me bijna om mijn verlangen daarnaar te uiten. Ze haalde haar schouders op en zei: Ik stapte hier dan ook maar noodgedwongen overheen en opperde om in bed te gaan liggen. Maar daar stemde ze meteen mee in, een beetje alsof ze er zelf niet op had kunnen komen.

Ik vroeg of ze ook iets had van wijn. Goed dat je het zegt, vond Belinda, en haalde helemaal van beneden 1 glas wijn. Uiteraard deed het me erg goed, toen ik vroeg of ik haar uit mocht kleden, dat ze antwoordde dat heel graag te willen. Meteen omhelsde ik haar, kuste haar, sprak uit het zo fijn te vinden dat zij dit zei, zo gelukkig te zijn dat ik bij haar was.

Wat mij betreft ging het daarna wel harmonisch omdat ik nu een heel mens kon worden zonder mezelf geweld aan te doen met de wilsinspanning om naar haar verhalen te luisteren, daarbij feitelijk smachtend naar lichamelijkheid. Vooral de hunkering dat zij naar mij toe aanhalig, belangstellend en lief was hoefde me nu niet langer te kwellen. Later op bed troetelde ik een tijd met mijn tong haar kitty. Ik had toen ik hier kwam de indruk dat ik misschien voorlopig niet bij haar in zou kunnen gaan omdat ik me niet hecht genoeg in gevoelsuitwisseling kon voelen staan.

Maar spontaan voelde ik nu dat mijn erectie het wel toeliet dit toch te proberen. Mijn orgaan was niet keihard maar voldoende om in haar te gaan en te blijven.

Ik bewoog geruime tijd en drukte me tegen en in haar en omarmde haar en kuste haar, terwijl ik tevens voelde hoe wij beiden min of meer solisten waren, maar nu samengaande solisten Belinda vroeg of ik het niet koud kreeg. Dat was niet zo. Ik vroeg het haar ook. Ik vroeg hoe zij zich voelde. Nee helemaal niet, stil is geen probleem! Ik besloot niet te zeggen: Zij vroeg wel hoe het met mij was gesteld. Een enorm stemmengerucht en verkeersgeluid kwam ongevraagd te gast in onze intieme sfeer.

Belinda sliep spoedig en ik voelde me een heleboel keer in slaap vallen om daar dan vervolgens weer uit te rollen omdat iets in mij sterker was dan ontspannen. Het leek dan of er kou aan mijn blote schouders knaagde. Maar ik kreeg ook een behoorlijke spanning in mijn hoofd, die mijn bewustzijn op het nachtslot draaide. Later deed ik mijn voor slapen meegenomen t-shirt aan. Maar dat was toch niet het probleem. Nog later kwam de ochtendspits blijkbaar op gang.

Ik vond het verkeerslawaai bizar. Na een tijdje overwegen dat Belinda ingrepen aan haar huis niet pikte, besloot ik toch stiekem het raam dicht te schuiven.

Ze was het er niet mee eens. Ik deed het raam weer open en zei dat ik er niet van slapen kon. Nu mocht ik het raam weer sluiten. Later vlijde ik me met mijn gezicht bij haar hoofd, legde mijn arm om haar schouder. Meteen voelde ik me alleen. Ik ging weer terug en vroeg Belinda of ze mijn arm niet prettig vond. In de loop van de nacht had ik liggen terugdenken en voelen naar talloze kleine momenten waarop ik toegenegenheid uitte, vaak impliciet, vaak expliciet, door gewoon te zeggen dat ik gek op haar was.

Alles wat persoonlijke betrokkenheid betrof, en wat haar uitnodigde daarop te reageren, werd door Belinda ontweken. Ik bedacht dat daar mijn stress natuurlijk door veroorzaakt was. Nu ik had gezegd "omdat je niet reageert" was het een kleine stap ook de rest uit te spreken. Ik heb het zo nodig dat jij het ook doet naar mij. Ik denk dat jij geen verantwoordelijkheid wil nemen voor dat gevoel.

Ik denk dat het een karaktertrek van je is. Ik dacht aan de afgrijselijke eerste week in Portugal, toen ze verliefd was op die Engelsman, met wie mijn chef haar had betrapt hand in hand. Ik dacht aan wat ze 3 januari zei: Ik dacht eraan dat ze inderdaad mijn zware inzet in beantwoordde door niet echt een verbinding aan te gaan. Ik wachtte of zij nog wat terug zou zeggen, onderwijl bedenkend dat ik geen drukkende stilte wilde, waarin op haar de doem van schuldigheid gelegd zou worden.

Ze wou weten waaróm ze volgens mij dan geen verantwoordelijkheid zou nemen. Toen ik het er op dat punt dus bij liet, hervatte ze echter zelf dat ik wel gelijk had over haar moeite met het uiten van gevoelens. Ze zei dat ze in een moeilijke situatie zat en in verwarring verkeerde. Ik kon me niet anders voorstellen dan dat dit de waarheid was.

Maar ik hield het er voor mezelf wel op dat haar patroon niet gebonden was aan haar actualiteit. Belinda bracht vervolgens in, als je niet bepaald erg gesteld bent op jezelf, zoals zij, dat je je moeilijk kan voorstellen dat een ander wel van je houdt.

Ik opperde dat je daar minder machteloos in staat dan tegenover gevoelsproblemen omdat die dingen praktisch zijn. Ze zou koffie halen. We verklaarden beiden wat hoofdpijn te hebben. Met koffie bovengekomen werd ze een bijzonder spraakzaam meisje dat rechtop naast me zat terwijl ik met mijn rug tegen een kussen leunde, alsof ik verhalen verteld kreeg door Sherehezade. Zo vertwijfeld als ze kort geleden sprak, zo levendig begon ze nu te acteren.

Dat was voor mij met de euforie van caffeïne echt te genieten. Hoe haar buurman bij haar thuis zomaar had gevraagd hoe zij dat nou deed met sex. Toen het later weer bijtrok met hem, polste hij weer wie die bijna kaalgeschoren man toch was Johan. De andere buurvrouw wou haar naaien door jongerenschade aan haar auto op haar te verhalen; de tut liet Belinda aanschrijven door een rechtsbijstandsadvocaat. Maar in het park deed Belinda het mens beloven als de verzekering niet betaalde dat de advocaat dan toch niets ondernemen zou.

Maar toen dat echt zo gebeurde durfde de buur-teef toch niet haar woord te breken. Fel hield Belinda haar gezicht bij het mijne en liet zowel haar eigen mimiek uit de conversatie zien als de bezopen en therapierijpe spasmen van haar vijanden. Belinda had drie jaar haar heg laten opgroeien maar de buurman, met sex als hobby, schoor die in één moeite af.

Deze anti-sociaal gestoorde persoon belde niet haar, maar de politie, toen ze haar auto parkeerde aan het eind van de doodlopende straat. Belinda had gehoopt in deze straat aan de vorige aso-wijk te zijn ontvlucht, maar helaas.

Ik vroeg of haar hoofdpijn door de koffie verdween. Na alle verhalen vol wrok en wraak stelde ik voor weer even te gaan liggen, maar dat hoefde niet voor haar. En ze volgde onmiddellijk mijn voorbeeld. Ik lag tegen haar aan met mijn hand langs haar venushaar.

. Zeker ook de bevalligsten vervullen mij met walging en verveling, verhit sex afgebonden lul. Terwijl ik om mijn bureau heen loop kijk ik even naar links, zogenaamd om te zien waar ik loop, maar in werkelijkheid om een grimas van beschaming die ik over mijn gezicht voel schaduwen af te wenden. Aan schietlessen zou Belinda ook graag deel willen nemen. Dan kan je het evengoed gewoon doortrekken naar de volgende vraag: En eindelijk op het niveau van financiering die ze verdienen zal komen.

PRIVE ONTVANGST ZONDER CONDOOM SHEMALE ONTVANGT PRIVE

: Verhit sex afgebonden lul

Verhit sex afgebonden lul Spuitende gays gratis neuken gelderland
Verhit sex afgebonden lul Geile meid komt klaar sm dominant
KLAARKOMENDE KUTJES GAY EROTISCHE MASSAGE Grote neger lullen erotik massage amsterdam
Verhit sex afgebonden lul Toen ze de haarspelden weer in ging doen had ik een groffe kam in mijn handen. Maar ik doe het omdat ik zo graag haar gedachten wil weten. Besnijdenis is dat quasi nog nooit geweest onder de 'slachtoffers'. Uiteraard deed het me erg goed, toen ik vroeg of ik haar uit mocht kleden, dat ze antwoordde dat heel graag te willen. Voor het station in de zuidelijke stad begonnen we elkaar meteen te tongen. Wat bespaart dat exact aan dierenleed? De pijnsignalen zijn aanwezig in het hoofd; ze kunnen dus wel ergens heen.
Sex almere erotische massage deventer 769

AFSPREKEN VOOR SEX LESBISCHE VROUWEN VIDEOS

Ze zuigt de grote zwarte lid en laat zichzelf in verscheidene posities batsen Op de terugweg had ik een Nescafé-potje met zwartwit-pepermunt snoepjes die ze achter elkaar in mijn mond begon te voeren met een vriendelijk leedvermaak, verhit sex afgebonden lul. Ik lach naar haar. Ik kon me niet voorstellen dat ik haar nu zou aanraken - omdat ik verwachtte dat ze dat brute, egocentrische opdringerigheid zou vinden. Feitelijk wist ik niets om over te praten en zat er aan te denken wanneer ik weg zou gaan.